Een realistisch maker ben ik niet, dat is ook niet mijn ambitie. Ik hou van het naïeve dat vanuit mijzelf, door heel mijn oeuvre heen speelt en wat voortkomt uit mijn verbeelding. 
 

Schilderen:
Vanuit een onderhuids verlangen naar de wereld waar we eigenlijk allemaal van dromen; naar het beeld van die wereld, wat we vaak kwijtraken tijdens het opgroeien, vormen schilderijen en beelden zich als vanzelf. 
Het in gedachten houden van een waarneembare werkelijkheid, maar weten dat het niet de realiteit hoeft te zijn die uiteindelijk wordt weergegeven.
Het is juist de combinatie van weten en dromen, die de schilderijen dat poëtische karakter meegeeft. 

Die kleine omkaderde wereld; kijkend door een raam zie je jonge vrouwen en meisjes, waarvan de toekomst open ligt en die nog zoveel te ontdekken hebben in en van het leven.
Een kinderlijk gevoel van vrede en vrijheid dat juist afgezet tegen de realiteit vaak zo rauw op ons dak komt vallen. 
En daarmee krijg je als kijker de kans om terug te kijken naar jezelf, wellicht naar je jeugdige ik.... om zo, vanuit de realiteit, weer een mogelijkheid te vinden om te dromen.
Want dit raam, sluit niet af. Het geeft als het ware een stukje bescherming waar je je achter kan verschuilen; om vanuit de eigen wereld, naar binnen of naar buiten te kijken, dat te leren kennen en er uiteindelijk vrijmoedig in te stappen. 

De vraag is aan welke kant van het venster je staat.


Boetseren:
De drang om de wens van Schilder Hermanus (overleden oktober 2017), beelden bij zijn schilderijen, vorm te geven is groot. Het leidt in anderhalf jaar tijd, van kort voor zijn overlijden in 2017 tot een jaar daarna
tot een serie keramieken beelden die onze beeldtaal vermengen. Veel van de motieven uit ons beider werk komen tot leven in 3D, echter onmiskenbaar vormgegeven door mijzelf.

Uiteindelijk leidt de ontwikkeling in mijn schilderen tot een combinatie van verf en klei, waarbij verlangens, dromen en mogelijkheden nog steeds de boventoon voeren en als kleine verhalen in een naïeve poëtische beeldtaal
hun weg vinden in mijn kijk op de realiteit. 

Echter in tegenstelling tot de schilderijen, waar door de open blik van de meisjes en jonge vrouwen, een interactie met de kijker ontstaat, tonen de keramieken kopjes juist de andere kant van deze verhalen.
Daar krijg je door de gesloten ogen meer een gevoel van verstilling en het naar binnen keren. Het zijn de dromen en gedachten die daar de aandacht vragen.
 

Schrijven:
In dit alles heeft mijn schrijverij inmiddels een verbindend pad gevonden. Versjes, gedichten, lyriek... bij Hermanus' werk, bij dat van mijzelf of een ander ... dat deed ik al lang; de benadering om mijn gevoel te vertalen maakte niet zoveel uit.
Bij diverse schilderijen op deze website staat een gedicht en soms zelfs in de vorm van een geluidsopname. 

De combinatie van deze 3 genoemde uitingsvormen, zoals ik momenteel veel doe, geven een sterk totaalbeeld waarmee ik voor mijn gevoel zo volledig mogelijk kan verbeelden wat in mij leeft. Voorbeelden hiervan vindt u in de galerie 'verf, klei, inkt'.